Samen op weg...........? 

Jezus, Jo moasten stjerre foar us.               Jezus, U moest sterven voor ons

Jezus, Jo moasten stjerre oan it krus.      Jezus, U moest sterven aan ‘t kruis

Wy sloegen de wunden                                  Wij sloegen de wonden

Jo droegen de sunden.                                  en U droeg onze zonden.

Ferlitten fan fijoan en freun                            Verlaten van vijand en vrienden

ha wy Jo nei Golghota dreun.                        hebben wij U naar Golghota gedreven

 
                                                     Pytsje Kampen

Samen op weg
Samen op weg, al heb je ook wel eens het gevoel dat je alleen die weg loopt. Dat gevoel zal ons  allen wel eens over komen.

Wat de Stichting Trijntje Beimers betreft hebben we gelukkig geen klagen, dat we er alleen voor staan. Er zijn zo veel lieve mensen die met ons de zorg voor de Missieposten mee dragen.

Er zijn deze keer ook weer veel kinderen mee betrokken geweest om geld in te zamelen. De kinderen kregen natuurlijk informatie om wat te doen voor de missieposten. Op school en in de kinderkerk  hoorden ze er over, of ze lazen het in de dorpskrant wat hun doel was waarvoor ze nu weer geld in moesten zamelen.

In overleg met de missiepost wordt er een doel voor uitgekozen. En dan wonder wel, de trein loopt, en er komt geld binnen. Wat dan zo mooi  is dat juist door betrokkenheid, enthousiasme ontstaat. Wederzijdse vreugde en inzet, daar wordt je blij van.

Ook nu is er weer een gemeente van een kerk en een school  bezig om geld in te zamelen. En dat is gekomen door dat er een meisje in de klas een spreekbeurt heeft gemaakt over het goede werk van Trijntje Beimers. Weet  nu al, dat er nog een kerk is, die ons een jaarlang  financieel wil steunen.

Daarom deze keer een speciale nieuwsbrief met hierin verhalen van mensen en kerken uit Nederland die de Stichting een warm hart toedragen.

Wie goed doet, goed ontmoet? Het is een kern van waarheid als uit alles blijkt, als de liefde heerst er hele mooie dingen kunnen gebeuren op onze weg. Met liefde iets betekenen, met liefde iets geven, met liefde je taak vervullen.

Over de liefde staat ook veel te lezen in de bijbel, lees eens 1 Cor. 13 vers 1 tot en met 8. Van uit die woorden te  leven, te worden vervuld, is de Heilige Geest zo nabij.

Pytsje Kampen.

Onderstaand verhaal heeft in december in “De Bildtse Post” gestaan. (streekblad van Het Bildt, waar vroeger Trijntje Beimers heeft gewoond)

Omdat niet iedereen dit heeft kunnen lezen, zetten wij het nog eens in de nieuwsbrief.

‘De drie linkerhanden’

Drie mannen, één oldtimer camper, de “Doutzen Cruiser’ en een portie idealisme dat de angst voor het onbekende met gemak verdrijft. Henk (Oude Leije), Minne (Vrouwenparochie) en Marten (Berlikum) rijden naar Afrika om daar zelf te kunnen ervaren wat hier de situatie is en zullen ze hun handen laten werken aan een mooiere wereld, Hiervoor hebben ze de Stichting ThreeLeftHands opgericht.

Zo zijn ze ook in Tanzania in de omgeving van het Rukwa district gekomen. Hier bevindt zich het dorp Kilangala de door Tryntsje Beimers (1921-2006) in 1966 de opgerichte missiepost. Vanaf 1977 wordt deze post gerund door de lokale bevolking. Omdat familieleden van Marten hier in het verleden ook werkzaam zijn geweest en het past binnen de doelstelling van de stichting, konden de boys er niet om heen om een bezoek aan deze missiepost te brengen. De handen werden uit de mouwen gestoken om reparaties te verrichten. Na ruim vier weken allerlei hand- en spandiensten te hebben uitgevoerd is het weer tijd om verder te reizen. In onderstaand stukje beschrijven de jongens het afscheid, hun gevoelens en de positieve indruk die deze missiepost op hen heeft achtergelaten. Tot hun verrassing heeft een oude Bildtse Post nog heel wat in petto.                 

‘s Avonds eten we voor de laatste keer bij Jenny en geven we de afgeronde plannen en aanwijzingen aan Mozes. Na het eten worden we naar de huiskamer geleid om nog even een bakje koffie te drinken. Zoals altijd loopt de huiskamer langzaam vol met vrienden en kennissen die willen genieten van de twee uurtjes elektriciteit of van de TV, die een van de weinige is in het hele dorp. Dus wij zitten daar mooi tussen, zonder ook maar een vermoeden dat er iets anders aan de hand is, ook al komen er cake en nootjes op tafel. Wij denken alleen maar “Hmm…Koffie..!” of “Woei! Cake!” Terwijl we zodoende even lekker zitten uit te rusten van een spannende dag en een prima avondmaal, wordt er plotseling aangekondigd dat er toevallig van elk onderdeel van de missiepost iemand aanwezig is en dat ze afscheid van ons willen nemen. Prima, later jongens! Maar zo eenvoudig komen we er niet van af; verschillende mensen doen hun zegje en we krijgen zelfs te gekke Afrikaanse bimbo bloesjes kado, verbazingwekkend genoeg verpakt in een oude Bildtse Post. Stamelend nemen we alle complimenten in ontvangst, we zijn eigenlijk helemaal niet gewent dat mensen willen dat we blijven. Na een paar weekjes van onze iets afwijkende en behoorlijk aanwezige attitude, zijn de meeste culturen geneigd ons vriendelijk weg te kijken, vaak verduidelijkt door een speer en grommende menigte. Maar hier, op de Kilangala Missiepost, vragen arme vrouwtjes met tranen in hun half blinde ogen, of wij misschien niet ons visum kunnen verlengen. “Neen!” antwoorden met een brok in onze keel, want ook Malawi heeft recht op hun deel van de aanwezigheid van de ThreeLeftHands.

Ze willen wel, maar kunnen niet

Maar welk een vreugde delen wij de volgende dag als we weg rijden; nooit eerder werd onze aanwezigheid zo begrepen als hier. Maar misschien was deze locatie niet zo anders als de vorige, misschien zijn wij wel wat veranderd… We snappen steeds beter, dat het hier gewoon niet zo is als in het complete en volledig op onze wensen in gestelde Europa. In het Fries zeg je ‘Als het niet kan zoals het moet, moet het maar zoals het kan’, en in Afrika wordt dat soms iets te letterlijk genomen. Een generator die elke dag een liter olie lekt, wordt doodleuk elke dag bijgevuld, want niemand kan hem repareren. Een zonnepaneel vernield elk half jaar een accu, maar omdat niemand iets weet, wordt er gewoon een nieuwe gekocht. Elk half jaar weer. En als er ergens stroom is, knoopt de buurman gewoon een draadje of twintig aan het dak, zodat hij ook een lichtje heeft. Want dat doet zijn buurman ook, en de zijne, en de zijne, tot het hele dorp voorzien is van een half licht en heel veel draad. Mocht een trekker niet meer werken, wacht een dorp gewoon tot de nieuwe komt. En niemand weet beter. Er is gewoon een enorm gebrek aan kennis, waar wij steeds effectiever op proberen in te spelen. In Tanzania leek het er in ieder geval op dat mensen wel open stonden voor hulp; ze begrepen dat er meer was en wilden ook weten wat dat was en hoe dat moest. Deze overtuiging dat mensen echt wat met onze bijdrage willen doen, zorgt ervoor dat wij dit land voldaan uitrijden.
  

11 nov. 2009 Sint Maarten in Ruigahuizen

(Onderstaand stukje is geschreven door één van de kinderen die heeft meegelopen)

In Ruigahuizen gaan de kinderen in de straat waar ze wonen St. Maarten lopen.

Omdat het vaak koud is en de huizen ver van elkaar af staan, gaan we een stuk lopen en nog een stuk met de bus van mijn moeder. Dat is altijd leuk; we mogen dan snoepen. Bij de deuren zingen we een Fries en een Nederlands St. Maarten liedje. Iedereen geeft ons wat. Bij de één krijg je veel geld en snoep en bij een andere soms weer wat minder. Maar iedereen weet dat we komen en vindt het leuk dat we geld voor een goed doel vragen. Dan zeggen ze: “Neemt Beppe het weer mee naar Afrika?” Als we thuis zijn gaan we het geld tellen. De vorige keer hadden we van onze straat wel € 72,35 !!!!

Later brengen de anderen de rest en hebben we héél veel. We vinden het leuk om geld in te zamelen.

Groetjes Lútsen van Slooten.

It    It Swannenêst bakt koekjes
De kerstmarkt van Molkwerum  die op  woensdag 9 december  werd gehouden was een groot succes. Basisschool it Swannenêst verkocht koekjes die ze in de bakkerij van Molkwar hadden gebakken. Alle kinderen van it Swannenêst hebben met de bakkers van de Molkwarder koekfabriek honderden koekjes gebakken en ingepakt.  De opbrengst ging dit jaar  naar de Trijntje Beimers Stichting. Pytsje Kampen  van deze zelfde stichting  heeft op school  voorlichting gegeven over het project Kilangala. (www.kilangala.nl). Het is een project in Tanzania  waar geld wordt besteedt  aan onderwijs, medische zorg en landbouw.

Tijdens de kerstviering op donderdag 17 december werd het bedrag  van € 250,00 door de kinderen aan de zoon van Pytsje in de kerk van Molkwerum overhandigd. 

Kinderen, leerkrachten en ouders konden terug kijken op een hele geslaagde actie.

Sponseraktie gereedschapskisten en naaimachines

De sponsoren van de kerken in St.Jacobiparochie en Damwoude hebben hun geld weer gegeven voor de gereedschapskisten en naaimachines die de studenten krijgen wanneer ze hun opleiding hebben afgerond.

In december hebben 13 jongens en 5 meisjes hun diploma gehaald.

De resultaten van de gereedschaps-kisten en naaimachines  worden zichtbaar

De kerkelijke gemeente Uithoorn bestemd dit jaar alle collectes bij de Maaltijd van de Heer voor het Kilangala project in Tanzania..

Zij hebben een power-point presentatie gemaakt en laten zien bij hun in de kerk en het onderstaande verhaal hier bij verteld. U kunt ook zelf deze presentatie bekijken door de onderstaande link in te typen. 

https://cid-ca42f586e695f862.skydrive.live.com/browse.aspx/Powerpoint%20Kilangala?permissionsChanged=1

Het leek de ZWO groep, een mooi idee om eens een jaar lang als kerkgemeente onze schouders te zetten onder 1 project en dat is het Kilangala project geworden. Een gemeentelid heeft hen op dit project attent gemaakt en na informatie ingewonnen te hebben is de gemeente ook erg enthousiast geworden voor dit mooie kleine project.

De Kilangala missiepost ligt in Zuid-West Tanzania, een zeer arm gebied waar de bevolking zich door kleinschalige landbouw in leven houdt. Hier komen geen toeristen die op Safari gaan en hun geld uitgeven. De gemiddelde leeftijd van de bevolking is slechts 45 jaar.

Trijntje Beimers, een verpleegster uit Friesland, staat aan de basis van het Kilangala project. Als idealistische jonge vrouw trok zij naar Tanzania. Zij is daar tot aan haar dood in 2006 blijven wonen en werken; zij was één met de bevolking en heeft ongelofelijk veel goeds gedaan. Haar drijfveer was pure liefde, voor de bevolking, de weeskinderen haar toevertrouwd en niet in de laatste plaats voor Jezus Christus. In Tanzania is zij gestorven en begraven. Er is een mooi boekje over haar leven verschenen en dat kunt u van ons lenen, als u geïnteresseerd bent. Daarin leest u hoe de Kilangala missiepost tot stand kwam.

De Kilangala missiepost wordt sinds 1977 gerund door de plaatselijke bevolking en sinds Trijntjes dood in 2006 vanuit Nederland ondersteund door Stichting Trijntje Beimers.

De missiepost bestaat uit heel uiteenlopende zaken:

Allereerst het evangelisatiewerk: dit heeft Tryntsje Beimers tot het eind van haar leven gedaan en het is uitgegroeid tot zo'n grote omvang, dat heel Tanzania bereikt wordt met het blad 'NURU', wat 'licht' betekent in het Swahili. Ieder jaar worden er weer meer krantjes gestencild, omdat de vraag nog steeds groeit. Het is een krantje waarin belangrijke geloofsvragen worden behandeld, n.a.v. brieven met vragen van de Tanzaniaanse bevolking. Dit werk wordt met hart en ziel voortgezet door medewerkers van de post. Ook worden er jongeren opgeleid op een Bijbelschool, zodat zij de Bijbelse boodschap door kunnen geven.

Maar op de Kilangalapost staat ook een ziekenhuis met 20 bedden en polikliniek, waar mensen uit de wijde omtrek naartoe komen voor medische hulp.

Er is een weeshuis, een kleuterschool, een ambachtsschool en een naaischool.

In 2005 is er een veehouderijbedrijf gestart met 12 koeien en een stier, door een kerk in Friesland bij elkaar gespaard.

Al lang is er de wens om water opvangbekkens aan de voet van de bergen te realiseren. Water valt er in natte periodes zo overvloedig, dat alle gewassen wegspoelen, maar deze extreem natte periodes worden dan afgewisseld met lange periodes van grote droogtes. Dan is er weer een tekort aan water. Op onze vraag voor welk specifiek doel we nu het beste konden gaan sparen, kwam hun lang gekoesterde wens van water opvangbekkens ter sprake. Het lijkt ons een prachtig doel om in 2010 voor te gaan sparen, en we hopen dat u het met ons eens bent. Hier zullen dus al de gaven bij de Maaltijd van de Heer voor bestemmen in 2010.

Daarnaast willen we door het jaar heen nog andere acties houden, om zoveel mogelijk geld op te halen voor dit waterproject. Daar leest u t.z.t. over in het kerkblad. Als eerste actie kunt u vanochtend al een flesje wijn bij mij kopen (met Kilangala etiket), waarvan de opbrengst naar het waterproject gaat.

Tot slot: we hopen op veel zegen voor de mensen van de missiepost, voor de bevolking, de weeskinderen, de leerlingen enz. En we hopen dat onze gaven voor dit project gezegend zullen zijn. Daar zullen we straks ook voor bidden. Dank u wel.

Wat een ervaring!

Mijn zoon is in Afrika is geweest en door zijn verhalen ben ook ik hier naar afgereisd. En wat een geweldige ervaring, een bezoek MET taak aan de Kilangala missiepost.   Het is geen reis die je 'even' doet, maar zo de moeite waard!    

De mensen, de kinderen, de prachtige natuur, de gewoontes, het dagelijks leven mee beleven.
Een maand is haast te kort, eerst observeren en dan de kans krijgen om mee te doen! Ik was erg blij met mijn verfklus in het weeshuis. Met kinderen is de taal geen probleem, liedjes zingen, spelen en knuffelen, ze hebben me erg van het werk gehouden! Voor mijn gevoel heb ik meer teruggekregen dan ik er gebracht heb. Natuurlijk zijn ze blij met bezoek uit Nederland, die brengen geld mee, maar degene die echt rijker is geworden,            ben      ik.
                                                               

Trientsje Kramer.

(Het geld voor de verf is opgehaald door de kinderen die met St. Maarten mee hebben gelopen.)

Hierop is een schrijven gekomen van de Kilangala Mission. Zij schrijven:

Bedankt voor alles wat God doet door jullie, en allen die jullie steunen. Trijntje kwam naar ons toe om te helpen en ze heeft heel wat werk verricht. Zoals het verven van het kindertehuis, de kozijnen, deuren, wanden en andere kantoren. Ook heeft ze ons nog geld gegeven voor melk. Dit was erg welkom want de melk is hier erg duur. Hartelijk dank voor alles wat er is gedaan!.

Alle mensen waren onder de indruk van haar wijsheid en vriendelijkheid. Mag God haar en jullie helpen in jullie werkzaamheden.

Uw Gift

Per 1 januari 2008 merkt de Belastingdienst uw de Stichting Trijntje Beimers) aan als Algemeen Nut Beogende Instelling (ANBI).

Fiscaalnummer:8157.07.009 Een ANBI instelling heeft de volgende voordelen:

- Een ANBI kan een vrijstelling van schenkings- of successierecht krijgen voor schenkingen en erfenissen die zij ontvangt.

- Particulieren kunnen een giftenaftrek krijgen voor de inkomstenbelasting als zij giften doen aan een ANBI. Dit geldt ook voor bedrijven voor de vennootschapsbelasting.

Wij, de mensen van Tanganyika, willen een kaars aansteken

en die zetten op de top van de Kilimanjaro,

zodat het licht over onze grenzen zal schijnen,

om hoop te geven waar wanhoop was, liefde waar haat was,

en waardigheid waar  voorheen alleen  vernedering was.

Deze woorden staan op een plaquette op de top van de Kilimanjaro.