Samen

Samen zijn, samen delen, samen zingen, samen lopen, samen hand in hand en vult u  het woordje  samen verder maar in.

Uit deze woorden voelen we dat we samen heel wat mans zijn. Elkaar helpen en van dienst zijn, iets voor een ander betekenen, daaruit  vloeit dienstbaarheid. Het woord dienen  en verdienen, daar zit heel veel tussen. Daar van gediend zijn is weer een andere richting.

Zoveel woorden die ons iets zeggen, waar we meteen iets bij denken en voelen.

Zo was ik weer zes weken op de Kilangala missiepost, juni/ juli2009. Veel wordt er dan besproken en gesproken en mij viel op dat we het woordje samen heel veel gebruikten, zo ook samen de schouders er onder zetten. Onder al het werk wat gebeuren moet, waar over je na moet denken en daar naast, je naaste niet uit het oog verliezen. Met te veel drukte zou dat zo maar kunnen.

Dienstbaarheid, dit woord zegt het al, je doet het voor een ander, kosteloos, maar dit kan je veel vreugde schenken.

Zo kwam  er een groep mensen van uit Dar Es Salaam, met de boodschap dat er 350 mensen op de Kilangala wilden eten, als dat goed was?

Deze groep werkt ook op vrijwillige basis. Zij komen elk jaar met een nieuwe boodschap. Deze keer kwam men op voor de rechten van de  vrouw. En er was een duidelijke mening over de Albino’s die vaak op een dramatische wijze worden gediscrimineerd.

Vier van deze mensen kregen onderdak bij Moses Siame, onze manager, die  samen met zijn mensen meteen ja zei op hun verzoek om te komen. Het vergde een enorme inspanning om voor al die mensen eten te maken. Eerst werd het draaiboek uit de kast gehaald en daarna ging het vanzelf. Er werden koeien, kippen en geiten geslacht door de mannen. De vrouwen maakten de zalen in orde met de nodige decoratie. Fantastisch zo men het versiert, met kanga’s en met zelf gemaakte vlaggetjes. Ook gebruikten ze toiletpapier en dat staat zo vrolijk tussen de ballonen. Met de ballonnen die werden opgeblazen had men  dolle pret, en nog meer lol als er eentje knapte, of weg vloog. Er werd geboend, geveegd en de grote stenen langs de paden wit opgekalkt.


Hier wordt gekookt voor al de 350 gasten

Ook moesten er zo’n 45 mensen slapen. Gelukkig waren de studenten op vakantie zodat wij daar de slaapkamers voor gereed maakten. Er was ook veel bewaking, ze stonden met geweer en al op wacht en moesten alles nakijken, zo ook het eten.

Gelukkig: het werd goed gekeurd. Het vlees werd goed gebraden, het eten gekookt en zo zaten wij met deze grote groep samen aan de tafel. De voorzitter sprak lovende woorden over de Kilangala mission, voor de gastvrijheid en het zo goed georganiseerde werkzaamheden.

‘s Morgens wilde men weer kip, dus er werd de gehele nacht door gewerkt. Waar die andere mensen ‘s nachts zijn gebleven weet ik niet.  Ja, ik sliep en kon het niet op brengen om de hele nacht door te gaan.  De volgende morgen zijn ze vertrokken. Ze waren de Kilangala bewoners zeer dankbaar. Allemaal werden ze uitgezwaaid door het volk dat zo dienstbaar was .

Men schept er vreugde in op de missiepost om mensen tot dienst te zijn en in alle fleur en ‘faasje’ werd alles weer opgeruimd. Met een groet, KWAHER, tot ziens, zijn ze samen weer vertrokken. 

Namens de Stichting Trijntje Beimers,

de hartelijke groeten,

Pytsje Kampen

Brief van Roza Simgala
hoofd van het kindertehuis

22 juli 2009

Beste vrienden, 

We zitten in de koude periode, wat we hier winter noemen, waar het nachts wel 5 graden kan zijn, ik zit nu bij een kolenkacheltje

Morgen gaan de kinderen weer naar school, na een vakantie van vijf weken. Niet iedereen heeft er weer zin in om naar school te gaan.

De kinderen van de lagere school moeten allemaal rode truien en zwarte schoenen met gestreepte sokken aanschaffen. Dus morgen maar even naar de rommelmarkt, daar kunnen we wel iets vinden.

Uit het kindertehuis gaan er drie naar de lagere school, Joshefine is gezakt ,die moet een jaar overdoen.

Inmiddels zijn er vier kinderen naar huis gegaan,ook het kindje waar van de moeder geen borstvoeding had. Het eerste kindje van deze moeder, is een paar jaar bij mijn moeder (Trijntje)  geweest. Zij gaat nu al naar de lagere school. Haar naam is Nuru wat licht betekent.

Na aanleiding van de Nuru is er ook een kerk genoemd, die de naam Nurukerk kreeg. Opgericht in Arusha, deze informatie komt binnen via brieven, die de mensen schrijven als reactie op het Nuru krantje.

Er is ook vraag naar bijbels. Via de Nuru moeten mensen vragen op lossen, die ze in de bijbel kunnen opzoeken.(Cristopher van Kantembo schrijft nu de bijbellesjes en de Nuru)

Niet iedereen heeft een bijbel, we zullen in de stad bij de morivian kerk naar bijbels vragen.

Een van de evangelisten hoopt naar de bijbel school te gaan,om de nodige kennis op te doen, deze opleiding duurt drie jaar.(dit even ter informatie van het evangelie project)

We zijn ook dankbaar voor het washok en de watertank. Wanneer er tekort  aan water is, in de droge tijd is het mooi dat er dan een watertank is.

Ter informatie: Het washok is geschonken door de dorpsbewoners van Ruigahuizen, die met Sint Maarten  geld voor het kindertehuis vragen en natuurlijk krijgen de kinderen  ook hun snoep. Zo heeft het kindertehuis ook al  een heel mooi hek rondom het kindertehuis van deze gemeenschap gekregen. Nu kunnen er geen geiten noch koeien zomaar over het erf lopen.

Met Stepfano gaat het ook goed na een medische behandeling( knie correctie) in Dar es Salaam. Hij is momenteel hier weer  in het kindertehuis.

Ook onze dank voor de giften de inspanningen en gebeden, die het werk hier mogelijk maken .

Namens iedereen hartelijk dank.

Een hartelijke groet van Roza en  de collega’s van het kindertehuis.

Een verhaal over twee bevallingen,
die ik heb meegemaakt.

In de tijd toen ik op de Kilangala was, kwam er een kleine baby binnen in het kindertehuis. Moeder van 10 kinderen verloor het leven bij de bevalling. Er waren complicaties en de lokale vroedvrouw heeft dit te lang aangezien.

Zelf heb ik dit ook mee gemaakt, maar dit liep gelukkig goed af. Toen wij per ‘radiocall’ bericht kregen reden we meteen uit naar het betreffende dorp. Gelukkig was het dicht bij en overdag. Bij donker is het soms heel moeilijk zoeken, er zijn geen lantaarns nog straatnamen en de paden moeilijk te vinden. Maar er zijn veel mensen op de been als er iets gebeurt in het dorp, dus vragen kan wel. Meestal stapt er iemand in de in auto zodat hij de weg wijst.

We kwamen bij het huisje aan en daar lag in het kleine kamertje een vrouw op de grond te bevallen. Een oudere vroedvrouw zat gehurkt achter de vrouw met een kaars in de ene hand en met de andere hand hielp ze de vrouw. Het was er zo donker dat je het gezicht van de vrouw die bevallen moest niet gewaar kon worden. Gelukkig is er kordaat opgetreden door de laborant om haar meteen mee te nemen naar het ziekenhuis. Daar kreeg ze na een moeizame aangezichts bevalling een meisje.

De volgende dag liep ze met haar moeder en wat tantes weer naar huis. Er is altijd veel blijdschap als er een kindje geboren wordt, men zingt en danst en er wordt witte poeder gestrooid.

Een bevalling aan de weg.

De auto werd opgeroepen, dokter mee en als ik in de buurt ben stap ik in. Ook hier was ik getuige van een bevalling en wel aan de weg. De moeder lag nog in het gras, het kindje net geboren in de handen van familie. Er zijn altijd vrouwen bij een bevalling, de mannen horen er niet bij in deze cultuur.

De dokter inspecteerde als de moederkoek goed was mee gekomen en concludeerde dat alles goed is. En daar liep de moeder, met de net geboren baby. Ik spetterde nog wat tegen, dat kan toch niet, we brengen haar thuis...! Maar nee ze liep met haar familie dertien kilometer...naar huis. 

  
Vrouwen die hun eerste kindje krijgen worden verzocht om naar het ziekenhuis te komen om te bevallen. In die categorie vrouwen komen de meeste problemen en sterfgevallen voor. Er is een heel goede begeleiding in het ziekenhuis voor vrouwen die in verwachting zijn. De moeder wordt verzocht om eens in de maand te komen en tegen de tijd van bevallen vaker, mochten er tekenen zijn van een moeizame bevalling. Ze wordt gewogen gemeten en zonodig bloed geprikt voor eventuele bloedarmoede. Ze krijgen dan staalpillen.

Als de dokter het niet verantwoord vind om meer kinderen te krijgen (risico voor de moeder) worden vader en moeder uitgenodigd voor een familieplanning gesprek. Er zijn middelen aanwezig in het ziekenhuis om het echtpaar daar in te voorzien. 

Het ziekenhuis is zo belangrijk in dit gebied, er is er maar een in de buurt . Men zou naar Sumbawanga moeten 45 km verderop voor behandeling, maar daar moet men eerst geld zien en dan pas wil men je helpen. Wel gaan de patiënten met moeilijkheden of die een operatie moeten ondergaan met de auto naar Sumbawanga.(Kilangala heeft geen elektrisch) 

Diep respect heb ik elke keer weer voor wat men daar met alle liefde doet voor de medemens in barensnood en patiënten bijstaat in hun lijden.

Barmhartigheid, mededogen, liefde voor de medemens, is een verlangen wat elk mens graag ondervind

Stichting Trijntje Beimers hoopt dat U ons blijft steunen, zodat wij Kilangala en Kantembo missiepost kunnen ondersteunen.

Pytsje Kampen

Bezoek Kantembo missiepost, juni 2009

We werden met een warm welkom begroet door Cristopher en zijn vrouw en kregen meteen eten toegediend.

Het was ook al twee uur ‘s middags, dus hadden we wel trek in een maaltijd. Daarna de missiepost rond, wij als boeren zeggen dan "efkers buorkje" Ja zeker er waren ook koeien en varkens aanwezig. De mijnheer van de landbouw liet ons trots zijn stallen en vee zien.

Het kindertehuis wat door Anne Beimers gebouwd is.

Daar na met Cristopher naar het mooie kindertehuis, dat eens door Anne Beimers gebouwd is. Er waren op dat moment 8 kleine kinderen en oppassers. Elke kleine baby van wie de moeder is gestorven of geen melk heeft, komt met een jonge meid die op het baby’tje past. De vrouw van Cristopher begeleidt hun, zodat ook zij kennis vergaren hoe de kinderen moeten worden verzorgd. Ze krijgen ook bijbelles van Cristop-her en praktijk les in de landbouw en hoe ze met vee om moet gaan. De naailessen stonden even stil, maar daar begint men ook te zijner tijd weer mee. Als een kindje een goede gezondheid heeft, gaat ze weer naar huis. Ze zijn dan ongeveer 3 à 4 jaar. Er wordt wel gecontroleerd of het inderdaad goed wordt verzorgd thuis, en of het wel naar school gaat.

Je kunt er ook medicijnen voor dieren kopen en sommige zaden worden hier verkocht. Er is land voor de maïs ed. zodat men in hun eigen eten kan voorzien.

Cristopher rijdt veel patiënten in die omgeving naar het ziekenhuis in Sumbawanga, dit is zo’n 75 km rijden. Het is het dichtstbijzijnde ziekenhuis, in de buurt is wel een kleine kliniek waar men de eerste hulp kan bieden.

Ze zijn zeer content met de tweedehands auto, zo kan men de patiënten tot dienst zijn bij dag en nacht. En zo kan Cristopher, die ook pastor is, de reis naar Kilangala maken (100km) om daar zijn bijbellesjes en de Nuru te schrijven. De reacties op zijn manier van schrijven is heel positief over gekomen bij de lezers.

Wij zijn ook erg dankbaar dat wij ook deze missiepost, die eens door Trijntje Beimers is opgezet, met behulp van u nog kunnen financieren. 

Pytsje Kampen

De ambachtsschool

(geschreven door een leraar van deze school)

Deze school is in de Kilangala missiepost. De bedoeling is om jonge mannen en vrouwen goed onderwijs en gerichte opleidingen te geven. Bijv.: timmeren, houtbewerking, metselen, betonstenen leggen, naaien en ontwerpen. Dit zijn de hoofdopleidingen.

Daarnaast hebben ze nog communicatie, materialen, natuurkunde, technisch tekenen, computerles, engels en rekenen. Dit zijn lessen die overal bij horen.

Hiernaast krijgen ze nog informatie hoe ze aids en hiv tegen kunnen gaan. Ook krijgen ze informatie over de gezondheidszorg, E.H.B.O., enz.

Hiervoor hebben onze scholen computers nodig. De regering stelt dit verplicht, want zo kunnen de studenten over de gehele wereld met elkaar communiceren. Wanneer er geen computers zijn wordt de school gesloten.

Als de leerlingen hun examen goed hebben afgelegd kunnen ze nog geselecteerd worden voor verdere studie.

De studenten die al aan het werk zijn doen het goed. Heel veel hebben een eigen bedrijfje en sommigen zijn in loondienst. Ook zijn er sommigen die nog verder leren. Alle leraren van de Kilangala ambachtsschool willen de mensen bedanken die hebben bijgedragen aan de gereedschapskisten en naaimachines. Hierdoor kunnen de leerlingen direct aan de slag.

De leraren zijn er trots op dat de leerlingen het zo goed doen, hierdoor weten ze dan ook dat ze goed les geven. We willen alle mensen bedanken voor hun ondersteuning en hun gebeden. Mag de genade van God met u allen zijn.

Dit jaar studeren er 18 studenten af, waarvan 13 jongens en 5 meisjes. De jongens krijgen een gereedschapskist met inhoud mee, en de meisjes een naaimachine. We hopen, namens de St.Trijntje Beimers, dat we hiervoor het geld weer bijeen kunnen krijgen.

Thank you!

Allereerst wil ik u bedanken voor alle hulp en steun die wij mogen ervaren in de Kilangala mission

In deze economische crisistijd weet ik hoe moeilijk het soms kan zijn om geld bij elkaar te krijgen.

Daarom:

            THANK YOU!

Moses Siame